De Kompaan Specialistengroep Gezelschapsdieren

Op Eerste Kerstdag 2005 krijgen we aan het begin van de avond telefoon.
Max, een 8 jaar oude retriever heeft in al zijn enthousiasme tijdens een strandwandeling geprobeerd het broodje paté dat de eigenaresse in haar hand heeft, te verorberen. Dat broodje valt in het zand. Vier volwassenen kijken elkaar ongelovig aan, maar er is maar één conclusie mogelijk: Max heeft in plaats van het broodje, een suède winterwant opgeslokt. En die vindt zijn weg naar de maag. Als de eigenaren rond een uur of negen in Ommen arriveren, liggen de spullen voor een gastroscopie klaar en brengen we Max snel onder narcose. Een voorzichtige eerste inspectie maakt duidelijk dat de slokdarm al behoorlijk geleden heeft van het omvangrijke maal. De want is de opening naar de maag al gepasseerd, is vochtig en gezwollen; het wordt een hele klus. Hoewel we een omvangrijke verzameling accessoires tot onze beschikking hebben, die bij de verwijdering van een vreemd voorwerp uit het maagdarmkanaal nu net doorslaggevend kunnen zijn, blijft het spannend.

Nadat we meer dan een uur bezig zijn geweest en moeten constateren dat het suède scheurt, telkens als we beet hebben, ziet het er somber uit voor Max. In het ergste geval moet er alsnog operatief ingegrepen worden. Dan bedenken we ineens dat we in een laatje nog één instrument hebben liggen... Binnen tien minuten hebben we de winterwant in een solide grip en voorbij de opening van de maag. Centimeter na centimeter van de scoop komt tevoorschijn en tot onze vreugde vissen we het kledingstuk in z'n geheel uit Max' zijn keel. Er is niets achtergebleven en we kunnen hem nu snel bij kennis brengen. Enig ongemak is wel merkbaar. De eerste minuten schraapt hij een paar keer zijn keel en hij wil ook graag wat drinken. Maar het goede nieuws is dat Max mee naar huis mag. En zo wordt Eerste Kerstdag 2005 voor zijn eigenaren een dag om nooit te vergeten!

Top

Case 4. Lucky, een hoopje ellende met een levershunt

Op 18 mei 2004 krijgen we op De Kompaan bezoek van mevrouw Kriekjes uit Hoogeveen, een fokster van Perzische katten. Ze is al eerder bij ons geweest voor screenend onderzoek van haar foklijn. Er is een kitten teruggekomen met tamelijk vage klachten. De poes is inmiddels een half jaar oud, maar erg klein voor haar leeftijd en getuige de uitdraai van de patiëntenkaart, heeft ze in dat korte leventje al menig bezoekje aan de dierenarts gebracht. De eigenaar denkt aan epilepsie; de dierenarts vermoedt eerder hartlijden. De fokster pakt door. Ze laat de poes op De Kompaan door Dr Gerritsen onderzoeken. Lucky is dan zo slecht dat tot opname wordt besloten. Gedurende enkele dagen observeert het team de poes en wordt bloedonderzoek ingezet. Het ammoniakgehalte is zeer hoog. Om die reden besluit Dr Gerritsen een echo van de buik te doen. Hij vermoedt een shuntaandoening. Een shunt is een foutief aangelegd, extra bloedvat, dat ervoor zorgt dat ‘vervuild’ bloed weer terug in circulatie komt. Shuntaandoeningen zijn buitengewoon lastig in beeld te brengen, maar na volhardend zoeken kunnen we het probleem toch lokaliseren: Lucky heeft inderdaad een levershunt. Haar bloed bevat zeer veel ammoniak, wat ook de hersenuitval verklaart, die de eigenaresse heeft opgemerkt en die ook wij tijdens Lucky’s verblijf terugzien: verschijnselen van epilepsie, verkrampt trappen met de poten, even ‘wegvallen’.

Nu de diagnose rond is, is het zaak Lucky eerst te stabiliseren, want ze is erg verzwakt. Ze krijgt aangepaste voeding toegediend met een laxeermiddel. Hierdoor stabiliseert haar situatie zich. De poes kan wat aansterken en wordt enige tijd later op De Wagenrenk succesvol geopereerd. Verschillende televisieprogramma's laten tegenwoordig ‘extreme make-overs’ zien. Maar wat je daar ziet, is niets vergeleken bij Lucky vóór en Lucky na de behandeling!

Top

Case 3. Inas en haar laatste examen

We moeten in januari 2005 in actie komen, als blijkt dat Inas, een prachtige Duitse herdershond, een metalen ring heeft doorgeslikt. Op röntgenfoto’s is de ring duidelijk zichtbaar in de maag. Inas, een politiehond, lijkt er weliswaar weinig hinder van te ondervinden, maar de ring moet er toch snel uit. Er wordt besloten om een endoscopie uit te voeren en de hond wordt onder narcose gebracht. Al snel is duidelijk dat de ring in de maag is vast komen te zitten, omwikkeld met gras en stro. Het slijmvlies is licht geïrriteerd. Het chromen laagje is door het maagzuur helemaal weggevreten. Hoewel we over een grote hoeveelheid speciale tangetjes beschikken, vraagt het de nodige creativiteit om de ring via de slokdarm te verwijderen. Maar al improviserend met instrumenten en materialen lukt het toch. Een goede twintig minuten later ligt de ring op tafel.

Inas is maar kort onder zeil geweest en heeft geen nare buikwond. Gelukkig maar, want ze staat vlak voor haar laatste examen! Ze krijgt wat antisedan gespoten en kan nog diezelfde middag weer naar huis, al krijgt haar baas het advies om haar nog even rust te gunnen na dit opmerkelijke avontuur.

Top

Case 2. Tessa, onze logée met bloedarmoede

Dit lieve bastaard teefje komt, zoals wel vaker het geval is, bij ons binnen met nogal vage klachten. Het is haar baasje opgevallen dat ze de etensbak soms dagen onaangeroerd laat staan en sinds twee dagen drinkt ze ook minder. Tessa maakt bij het lichamelijk onderzoek een te rustige indruk, ze is wat uitgedroogd. De hartslag is veel te snel en bonzend. Haar slijmvliezen zijn te bleek! De symptomen die Tessa vertoont, kunnen wijzen op meerdere aandoeningen. Alleen door nader onderzoek te doen, kun je erachter komen wat er precies aan de hand is. Dr Gerritsen besluit op basis van zijn bevindingen bloed af te nemen en een echo-onderzoek van de buik te doen. Tessa wordt nog diezelfde dag opgenomen want het bloedonderzoek laat zien zij aan ernstige bloedarmoede leidt. Wat de oorzaak van deze bloedarmoede is, weten we op dat moment nog niet, maar een bloedtransfusie is beslist noodzakelijk, gezien de ernst van de situatie. Ook volgt een beenmergonderzoek.

Later zal blijken dat Tessa een geraffineerde vorm van bloedafbraak heeft, die meerdere transfusies noodzakelijk maakt, omdat de waarden steeds opnieuw teruglopen. Uiteindelijk zit ze bijna drie weken bij ons in de opname, voor zij voldoende hersteld is om naar huis te gaan. Pas drie maanden later is het aantal rode bloedcellen weer op het normale niveau.

Hoewel de techniek van bloedtransfusie in de diergeneeskunde bekend was, werd deze in de praktijk heel weinig toegepast. Op De Kompaan zijn bloedproducten voorhanden, sinds Dr Gerritsen met een collega de oprichting van een bloedbank voor honden (en katten) heeft geïnitieerd: de EVBN, de Eerste Veterinaire Bloedbank voor Honden. Een dankbaar project, want bij honden en katten komen, net als bij mensen, vormen van bloedarmoede voor, die levensbedreigend kunnen zijn. Een bloedtransfusie kan levensreddend zijn en geeft je meer tijd om de oorzaak te achterhalen en deze te behandelen. In anderhalf jaar tijd hebben we op De Kompaan al bijna 35 honden en een enkele kat behandeld met bloedproducten. Maar liefst dertig van deze dieren hebben we kunnen redden. Een fantastisch resultaat.
Na een verblijf van enkele weken in onze verpleegafdeling is het eind oktober 2004 dan toch zo ver. Tessa mag weer naar huis. We zijn aan haar gehecht geraakt en zij aan ons, al aarzelt ze geen moment als haar baasje de kliniek binnenstapt. Ze is blij dat ze naar huis kan.

Top

Case 1. Bengie

Medio december 2004 wordt Bengie verwezen naar De Kompaan. Zijn baasje maakt zich zorgen, want deze vrolijke, attente Berner Sennenhond is de laatste tijd kortademig. Hij kan wat hijgen en hoesten en hij lijkt wat sneller moe. Ook de brokken smaken niet als voorheen en dat is niets voor hem. Hij heeft gewicht verloren.

Bij het lichamelijk onderzoek blijkt dat de lymfeknopen vergroot zijn. Hiervan wordt een zuigbiopt genomen, dat voor onderzoek naar het laboratorium wordt opgestuurd. Na een dag komen de laboratoriumuitslagen terug; Bengie lijdt aan maligne lymfoom, een kwaadaardige tumor, uitgaande van de lymfecellen.

Maligne lymfoom is een tumorziekte, die tegenwoordig bij honden vrij goed behandelbaar is met behulp van chemotherapeutica. Het doel daarbij is het leven van de hond op een plezierige en diervriendelijke manier nog (geruime) tijd te verlengen. Honden en katten hebben, vergeleken met mensen, nauwelijks last van bijwerkingen als misselijkheid en haaruitval. Het toedienen van chemotherapeutica is werk voor specialisten interne geneeskunde. De keuze van het middel, de dosering en wijze van toediening, alsook de complicaties die kunnen optreden tijdens de behandeling, vragen diepgaande kennis van de oncologie. Ook stelt deze therapie eisen aan de inrichting van de praktijk, de werkwijze en gebruikte materialen. Tenslotte is het van groot belang dat de eigenaar goed geïnformeerd wordt over de risico’s rondom het gebruik van dergelijke middelen.

Mevrouw Hengst, de eigenaresse, laat Bengie behandelen. Hij ontvangt op gezette tijden injecties volgens een bepaald protocol. De hond reageert hierop goed: de lymfeknopen worden kleiner en de bloedwaarden herstellen zich naar normaal. Hij valt niet meer af en voelt zich weer veel lekkerder. Jammer genoeg gaat de tumor enige tijd na afronding van de therapie in remise. Bengie krijgt een terugval. In overleg wordt besloten de hond op een onderhoudsdosering te zetten. Hij doet het daar nog een tijd lang goed op.

Naschrift: In de nacht van 28 februari 2006 is Bengie op de leeftijd van zesenhalf jaar overleden.

Top